Crnogorska politička istorija obiluje sa ličnostima, partijama i pokretima sklonim samozvanom deklarisanju, a tako je i danas, saopšteno je iz Građanske inicijative 21. maj.

Kako podsjećaju, krajem 18. vijeka Crna Gora je imala samozvanog “ruskog cara” na čelu države.

“Početkom 20. vijeka formiraju se dvije stranke od kojih je jedna bila “narodna” a druga “prava narodna” stranka. Ove dvije samozvane “narodne stranke” bile su “narodne” koliko i vlast kralja Nikole ili koliko i pokrovitelji jedne od njih iz susjedne “blagorodne i prijateljske” kraljevine. Nakon završetka prvog svjetskog rata imali smo samozvane “ujedinitelje” od čijeg ujedinjenja je ostala pustoš. Tokom drugog svjetskog rata imali smo samozvani četnički pokret deklarisan kao dio JVuO, dok su u stvarnosti bili profašistički kolaboranti i nacionalizmom motivisani zločinci”, ističu iz GI 21. maj.

Tako i danas u demokratskoj i prozapadnoj Crnoj Gori imamo, prema njihovim riječima, cijeli niz samozvanih pojava.

“Postoji Mandić koji je sebe samoproglasio u zaštitnika crnogorskih Srba. Postoji niz etničkih stranaka koje su samoproglašene zaštitnice “opstanka” manje brojnih naroda. Postoje i samozvane “građanske partije”. Jedna je sebe samoproglasila državotvornom zaštitnicom Crne Gore. Druga je samozvani “nosilac” proevropske reformatorske politike. Treća je samozvano na braniku vladavine zakona. Četvrta je samozvana “ujedinjena reformska akcija” pri čemu su joj najveći dometi bili služenje uzurpatorskom klerikalizmu i beskičmeni odnos prema najgorem od svih balkanskih režima. Dodajmo ovome i samozvanog intervencionistu u sve ustavne oblasti koji je igrom slučaja postao predsjednik države i dobićemo galeriju samoproglašenih likova i stranaka”, kazali su iz GI 21. maj.